Er was eens een wijkbibliotheek in Rotterdam die in het kader van bezuinigingen en centralisering gesloten werd. Er waren spontaan honderde buurtbewoners die middels hun handtekening hun protest te kennen gaven en er waren twee geëngageerde stadsonderzoekers die het initiatief namen om deze burgers te ondersteunen… moderne stadridders op witte paarden.

Leeszaal West in Rotterdam was geboren.

Joost was er al op visite geweest en zijn blog maakte me, naast andere publicaties, nieuwsgierig. Vandaag ging dus de reis bij afwisselend sneeuw en sneeuwregen en af en toe een zacht waterig zonnetje van Middelburg naar Rotterdam. Omdat onze komst via twitter aangekondigd was, was het mogelijk met een van de initiatiefnemers, Maurice Specht, persoonlijk te praten. Social media maakt het mogelijk. Wat een onverwachte en mooie kans!

Bij een kopje koffie vertelde Maurice over hoe het allemaal was begonnen, over hoe hij samen met zijn medestrijdster Joke met de buurtbewoners in gesprek was gegaan, over een festival dat 5 dagen had geduurd, over het zoeken en vinden van een geschikte locatie, over het onvermoeibare werk van alle vrijwilligers, over de voordelen en kansen van een goed sociaal netwerk en over toekomstplannen.

Maar hij vertelde ook over wat de leeszaal konkreet doet, NU doet, en dat maar liefst vijf dagen per week. Wekelijks een dag voor kinderen, een vaste dag voor een ondernemer/ZZPer-ontbijt, evenementen in het weekend, lezingen, filmvoorstellingen in hun eigen filmzaal…

Nee, Maurice ziet hun initiatief niet als ‚alternatief-bibliotheek-project‘ en zeker niet als ‚anti-bibliotheek-project‘. Ze zijn geen concurrentie, willen dat ook helemaal niet zijn. Zij geven boeken weg. Er is geen inschrijving, geen abonnement. Als je een boek wilt lezen, mag je het meenemen, zomaar, gratis. Dat is even wennen. Mensen kijken ongelovig, vragen nog eens na, even voor de zekerheid. Ja, het mag. Velen komen boeken brengen. Zo worden de boekenkasten voortdurend weer aangevuld. Verrassend veel recente boeken zie ik tussen de titels staan.

Een aantal Nederlandse kranten, een Turkse krant, een Chinese krant zijn er dagelijks. Hier heb je ze, de woonkamer. Lekkere zetels, uitnodigende rustige plekjes om voor een tijdje neer te strijken, mekaar te ontmoeten, in gesprek met anderen te komen, met mensen uit de buurt. Koffie en thee is er ook. Gratis internet is zo vanzelfsprekend dat ik het haast vergeten was.

Toen het allemaal begon hadden de wijkbewoners 5 thema’s benoemd die voor hun belangrijk waren en die ze graag gerealiseerd wilden zien in hun leeszaal:

– leren
– lezen
– voorlezen
– delen
– ontmoeten

Mijns inziens is hier een prachtige omgeving gecreëerd om aan deze wensen te voldoen. Ik verlaat de leeszaal met een mooi boekje van Biesheuvel, ‚Een overtollig mens‘, en ik verlaat de leeszaal ook met een gevoel van diep respect en bewondering voor iedereen die aan dit project meewerkt.

[portfolio_slideshow]

Bent u al eens bij Gaetano geweest?

Gaetano is de eigenaar van een pizzeria in onze stad. Zijn pizzeria is een van velen, de concurrentie is enorm. Velen bezorgen aan huis, snel en makkelijk. Sommigen hanteren spectaculair lage prijzen die een kleine ondernemer niet zou overleven. De locatie kon beter, is niet werkelijk centraal gelegen. Een mooi uitzicht of een terrasje is er niet. En dan heb ik het nog niet over de stapels aan diepvries pizza’s die bij de AH en elders goedkoper verkrijgbaar zijn. En dan heb ik het ook nog niet over de crisis in het algemeen.

Ondanks alles komen mensen bij Gaetano eten, is het restaurant in het weekend vol en moet de hele familie meehelpen.

Gaetano heeft iets met mensen. Noem het een gave. Iedereen die binnenkomt wordt gezien, werkelijk gezien. Iedereen wordt welkom geheten en dat op een manier die niet de geringste twijfel toelaat dat dit welkom van harte komt. Onder het eten neemt de baas de tijd om aan iedere tafel te informeren of alles naar wens is, vaak gaat hij even aan tafel zitten. Streng kan hij ook zijn, streng en kritisch. Alles wat de keuken verlaat ondergaat een laatste controle. Als het niet perfect eruitziet, gaat het gerecht onmiddellijk terug. Voor alles wat je niet op de kaart vindt moet je ook bij Gaetano wezen. Dan tovert hij gewoon iets voor je. Kinderen die op de kaart tevergeefs zoeken naar pannenkoeken, krijgen gegaranteerd een pannenkoek, misschien met een bolletje ijs.

Gaetano levert maatwerk. Niet omdat het moet, maar omdat hij het niet anders wil, omdat mensen die bij hem komen eten alleen het beste verdienen. En ze komen altijd terug. Voor het goede eten en voor alles andere.

Volgens mij zijn de producenten van de volgende Nespresso commercial bij Gaetano wezen eten. Dat kan haast niet anders.

En voor wie nu denkt:“ Ja leuk, maar wat heeft dit met de bibliotheek te maken?“ Dan zeg ik u vanuit mijn volste overtuiging:“ Alles!“

P.S. Het ontstaan van dit stuk is o.a. te danken aan Jeanine Deckers en haar blogpost van vandaag. Mijn bijzondere dank gaat aan haar zusje voor haar bijdrage.

Langverwacht. De lente. Natuurlijk is het de afgelopen dagen overal begonnen met lentezijn. Maar tijdens een dagje met de bibliobus, vandaag was het de biblioservicebus, zie en beleef je de seizoenen anders, zo ook de lente. Ik ervaar dat zo. Al reizende zie je de natuur veranderen, in kleine stappen. En omdat je een route wekelijks rijdt, iedere week langs dezelfde plekjes, zie je hoe alles geleidelijk en tegelijk onophoudend gebeurt.

Vandaag was weer zo’n dag. Zo’n dag van ‚de eerste keer de kachel uit‘, ‚de eerste keer de deur open laten staan‘ en het allerbeste ‚de eerste keer een koffietje op een terras bij het water‘. En ook al wordt het volgende week nog eens koud, ik hoorde iets van -10, zo’n dag als vandaag neemt niemand me weer af.

En terwijl ik dit zo schrijf denk ik, eigenlijk beleef je niet alleen de natuur en de seizoenen anders, je beleeft ook de mensen anders als je naar hen toe komt, in hun dorp, in hun gemeente, daar waar ze thuis zijn.